W naszej Parafii działają Róże Różańcowe. Obecnie jest ich 8:

Róża św. Faustyny

Róża św. Rity

Róża św. Anny

Róża św. Królowej Jadwigi

Róża św. Łucji

Róża bł. Karoliny

Róża św. Józefa

Róża św. Maksymiliana

Jest to duszpasterstwo Maryjne pielęgnujące modlitwę różańcową.

Każdy uczestnik codziennie odmawia jedną dziesiątkę różańca rozważając tajemnicę różańcową.

Zmiany tajemnic odbywają się w każdą pierwszą niedzielę miesiąca.

Korony różańcowe uczestniczą w adoracjach Najświętszego Sakramentu, modlą się w różnych potrzebach parafialnych.

Jest to mocne ramię modlitewne parafii.

Zelatorka: Agata Szczotkowska

Postać św. Faustyny

Św. s. Faustyna urodziła się w 1905 r. we wsi Głogowiec koło Łodzi jako trzecie z dziesięciorga dzieci z rodzinie Marianny i Stanisława Kowalskich. Od dzieciństwa odznaczała się umiłowaniem modlitwy, pracowitością, posłuszeństwem i wrażliwością na ludzka biedę. Do szkoły chodziła niecałe trzy lata, a potem jako kilkunastoletnia dziewczyna opuściła dom i poszła na służbę do zamożnych rodzin.

Mając dwadzieścia lat wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, w którym jako s. Maria Faustyna przeżyła trzynaście lat, spełniając obowiązki kucharki, ogrodniczki i furtianki. Jej życie – na pozór bardzo zwyczajne, monotonne i szare – kryło w sobie nadzwyczajną głębię zjednoczenia z Bogiem. Od dzieciństwa bowiem pragnęła zostać wielką świętą i konsekwentnie do tego dążyła, współpracując z Jezusem w dziele ratowania zagubionych dusz aż do złożenia swego życia w ofierze za grzeszników. Lata jej zakonnego życia naznaczone były stygmatem cierpienia i nadzwyczajnych łask mistycznych.

Siostra Faustyna – wyniszczona gruźlicą oraz cierpieniami jakie znosiła w ofierze za grzeszników – zmarła w opinii świętości w Krakowie 5 października 1938 r., mając zaledwie 33 lata.

Św. Faustyna przekazała światu wielkie orędzie Bożego Miłosierdzia oraz zachętę do całkowitego zawierzenia Stwórcy. Jej imię rozbrzmiało głośnym echem po raz pierwszy w świecie chrześcijańskim, kiedy to w pierwszą niedzielę po Wielkanocy, 18 kwietnia 1993 roku, na placu Świętego Piotra w Rzymie Ojciec Święty Jan Paweł II zaliczył ją do grona błogosławionych. Jej kanonizację Ojciec Święty Jan Paweł II przeprowadził siedem lat później, również w pierwszą niedzielę po Wielkanocy – 30 kwietnia 2000 roku.

Zelatorka: Elżbieta Godek

Postać św. Rity

Rita urodziła się w 1381 roku w Roccaporenie, niewielkiej wiosce w pobliżu miasta Cascia, na północny wschód od Rzymu. Tradycja przekazuje, że matce Rity ukazał się anioł, by zapowiedzieć przyjście na świat dziewczynki. Rita od najmłodszych lat rozmiłowała się w modlitwie i rozważała wstąpienie do zakonu.

W wieku kilkunastu lat poślubiła Paola Ferdinando Manciniego, młodzieńca opisywanego jako „szlachetnego, ale gwałtownego”. Rita łagodziła trudny charakter męża, przyciągając go do Boga. Doczekali się dwóch synów. Mąż Rity, zaangażowany wcześniej w krwawe spory polityczne, zginął w zasadzce z rąk swoich dawnych przeciwników. Synowie zmarli w czasie epidemii.

Po tych wydarzeniach Rita postanowiła wstąpić do zakonu, gdzie służyła Bogu i ludziom przez czterdzieści lat, prowadząc życie pełne modlitwy, umartwień, pracy i uczynków miłosierdzia, zwłaszcza wobec chorych i ubogich. Przez ostatnie piętnaście lat życia nosiła na czole stygmat cierniowej korony. Zmarła 22 maja 1457. W 1900 roku papież Leon XIII ogłosił ją świętą.

Święta Rita nazywana jest „patronką spraw trudnych”. Doświadczając wielu cierpień, pokonywała wszelkie przeszkody w pokorze i miłości. Poddawała się woli Bożej z nadzwyczajną wiernością. A dziś pomaga ludziom, którzy zanoszą jej swoje własne problemy – które zna i rozumie. Ludzie powierzają jej bardzo różne sprawy: problemy rodzinne, uczuciowe, zdrowotne – wiele osób zwraca się do niej z problemem z poczęciem dziecka. Nie brakuje także spraw bytowych – dotyczących znalezienia pracy, uzdrowienia finansów.

Zelatorka: Zofia Wójtowicz

Postać św. Anny

Św. Anna była matką Najświętszej Maryi Panny. O życiu świętej Anny, matki Maryi i babci Jezusa Chrystusa nie znajdziemy żadnych informacji w księgach Nowego Testamentu. Wiadomości o św. Annie czerpiemy z apokryfów: Ewangelii Jakuba, Ewangelii Pseudo-Mateusza i Księgi Narodzenia Maryi.

Według starego podania święta Anna urodziła się w Judei, gdzie w Betlejem był jej rodzinny dom. Otrzymała od swoich rodziców staranne wychowanie pogłębione przez służbę w Świątyni Jerozolimskiej. Swojego męża Joachima poślubiła, gdy miała 24 lata. Joachim także pochodził z pokolenia Dawidowego. Oboje zachowywali Prawo Boże i kroczyli drogą pobożności zgodnie i przykładnie.

Zelatorka: Maria Kiebała

Postać św. Królowej Jadwigi

Jadwiga Andegaweńska – również królowa Jadwiga; ur. między 3 października1373 a 18 lutego1374 w Budzie, zm. 17 lipca1399 w Krakowie – królowa Polski z dynastii Andegawenów, córka Ludwika Węgierskiego i Elżbiety Bośniaczki, w 1384 koronowana na króla Polski, apostołka Litwy, święta Kościoła katolickiego i patronka Polski.

Królowa Jadwiga prowadziła mądre i odważne rządy, dbając o dobro swoich poddanych. Doskonale łączyła modlitwę z działaniem, angażując się w działalność polityczną, kulturową, charytatywną oraz oświatową. Była osobą nieustępliwą o silnym charakterze. Zmarła w wieku 25 lat, po czym została pochowana na Wawelu. Krótko po śmierci królowej liczni wierni zaczęli odbywać pielgrzymki do jej grobu. Oddawali jej cześć oraz prosili o wstawiennictwo w swoich sprawach. Byli przekonani o jej świętości. Już w wieku XV przygotowano odpowiedni proces beatyfikacyjny królowej Jadwigi, jednak nie został on podjęty kanałami oficjalnymi.

Dopiero w wieku XX poważnie ponowiono starania o wyniesienie Jadwigi na kościelny ołtarz. Beatyfikowana została wreszcie w 1979 roku, a Uroczystej kanonizacji dokonał papież, Jan Paweł II, 8 czerwca 1997 podczas mszy świętej sprawowanej na krakowskich błoniach. Była to pierwsza w dziejach kanonizacja na ziemi polskiej.

Zelatorka: Halina Wójcik

Postać św. Łucji 

Św. Łucja pochodziła z Syrakuz na Sycylii, wówczas części Cesarstwa Rzymskiego. Urodziła się w rodzinie szlacheckiej, która była pogańska, ale jej matka była chrześcijanką. Św. Łucja, od najmłodszych lat, pragnęła poświęcić swoje życie Bogu. Chciała żyć w czystości i ubóstwie, odrzucając małżeństwo z wybranym przez matkę mężczyzną. Z tego powodu postanowiła oddać całkowicie siebie Chrystusowi. Łucja oddała swoje majątki biednym i troszczyła się o ubogich, a jej pobożność szybko stała się znana w całym regionie.

Św. Łucja żyła w czasie prześladowań chrześcijan. Łucja została oskarżona o bycie chrześcijanką. Kiedy odmówiła wyrzeczenia się swojej wiary, została aresztowana. Mimo wielu okrutnych tortur, Łucja pozostawała nieugięta w swojej wierze. Zginęła męczeńsko, przeżywając brutalną śmierć. W tradycji przypisuje się jej także cudowne wytrwanie w cierpieniu, co miało na celu dać świadectwo wierności Chrystusowi.

Św. Łucja jest szczególnie czczona jako patronka niewidomych i osób cierpiących na choroby oczu. W tradycji katolickiej mówi się, że ma szczególną moc wypraszać łaski w tych sprawach, a jej imię oznacza „światło”, co jest symbolicznym odniesieniem do jej pomocy w przywracaniu duchowego światła.  

Św. Łucja jest uważana za wzór dziewictwa i męczeństwa. Jej życie i śmierć pokazują głęboką wierność Bogu oraz oddanie się w służbie bliźnim.

Zelator: Stanisław Mikuszewski

W listopadzie 2011 r. 12 osób z naszej parafii przystapiło do Krucjaty Różańcowej za Ojczyznę.

Z Maryją Królową Polski pragniemy modlić się o Polskę wierną Bogu, Krzyżowi i Ewangelii, o wypełnienie Janogórskich Ślubów Narodu.